Met vlagen
Schrijdt het Licht
In al zijn volheid
Door de kamer

In niets verhullende
Machteloze glorie…
Oplichtend
In schrijnend
Heldere schijn

Het Licht

Steeds weer verzinkend
In grijze stille tonen
Trekt weg
Het bloed
Uit een ontstemd bestaan

Peilloos diepe wereldpijn
Zoekt weerklank aan mijn deur

Maar onbeschermd
En zonder huid
Schuurt het buiten binnen
En tast mij langzaam aan