Gisteren
schijnt nu een wereld
van duizend jaar terug -
maar nog voel ik jou
hand op mijn schouder.

van Akiko Yosano, voorgelezen door Karla

Vandaag ben ik bereid anders naar de dood te kijken

Misschien is onze grootste angst in het leven weldie voor de dood, omdat we bij vergissing hebben geloofd dat onze identiteit beperkt was tot het lichaam. Laten we bereid zijn anders naar de dood te kijken en ons te herineren: ‘Ik ben geen lichaam. Ik ben vrij. Want ik ben nog steeds zoals God mij geschapen heeft.’

Laten we onszelf eraan herinneren dat wij, als Gods liefdesschepping, onsterfelijk, oneindig en eeuwig zijn. Laten we ernaar streven in gedachten te houden dat leven en lichaam niet hetzelfde zijn; en dat er daarom geen angst behoeft te zijn wanneer het lichaam ter ruste wordt gelegd.

uit Lichtsignalen van G.G Jampolsky en Diane v. Cirincione, voorgelezen door Ria

Voor mijn vrienden

Mis me een beetje, maar laat me wel gaan.
Ik ben onderweg naar een grootser bestaan.
Het licht reeds aanwezig, m’n ziel is nu vrij,
Treur even niet, verheug je met mij.

Mis me een beetje, herinner de dagen
Van samenzijn, groei, onze honderden vragen.
De weg die we liepen, onzeker de gang.
Soms was de weg duidelijk, soms vaag en soms lang

Dank voor de liefde en vriendschap van jaren.
Dank voor vertrouwen, zo heilzaam ervaren.
Mis me een beetje, maar laat me wel gaan
Naar opnieuw weer gezond in dat grootser bestaan.

gedicht van Jos Hilgeholt, voorgedragen door Dayenne en gekozen vanwege het samenzijn met Lilians vrienden

De Overkant

Als ik de deur achter mij zal sluiten,
De sleutel van het huis is terug gedaan
Dan steek ik zacht en vol verwachting over
Naar de overkant, om daar weer door te gaan.

Verwondering omdat ik weer kan lopen
Zomaar zover, mijn lichaam lijkt weer heel
Bewondering voor licht, een scala mooie kleuren
En van dit alles voel ik mij een deel.

Vol vreugde, zonder vrees te voelen,
Loopt iemand naast mij, leidt me bij m’n hand.
En in mijn oor wordt met muziek gefluisterd
‘Welkom thuis, dit is je Vaders land’.

gedicht van Jos Hilgeholt, voorgedragen door Leo, omdat Lilian benieuwd was naar ‘de andere wereld’

Wish You Were Here
So, so you think you can tell Heaven from Hell, blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail? A smile from a veil?
Do you think you can tell?

And did they get you to trade your heroes for ghosts? Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze? Cold comfort for change?
And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?

How I wish. how I wish you were here.
We’re just two lost souls swimming in a fish bowl. year after year,
Running over the same old ground. What have we found? The same old fears.
Wish you were here.

- - - - - - - - - - - - - - -

Was jij maar hier
Zo, zo jij denkt dat je de hemel van hel kunt onderscheiden. Blauwe lucht van de pijn.
Kun je een groen veld van de koude stalen spoorweg onderscheiden? Een lach van een vermomming?
Denk je ‘t te kunnen onderscheiden?

En kregen ze je zover om je helden voor geesten in te ruilen? Hete as voor bomen?
Gebluf voor ‘n kalme bries? Schrale troost voor verandering?
En ruilde je een figurantenrol in de oorlog om voor een hoofdrol in een gevangenis?

Wat zou ik graag willen, wat zou ik graag willen dat jij hier was.
We zijn gewoon twee verloren zielen zwemmend in een viskom jaar na jaar.
Rennend over dezelfde oude grond. Wat hebben we gevonden? Dezelfde oude angsten.
Was jij maar hier.

songtekst van Pink Floyd, voorgedragen door Bernard

Het wad

Ergens… tussen kant en wal en water…
Tussen strand en… zand en later…
Tussen eindeloos… en oeverloos….
Dáár ergens wordt het tij gekeerd……
Dáár worden ijdele woorden weggewassen…
…… wrakhout stil verweerd ……..

In rinkelend ritmisch glinsteren
Spiegelend de lucht
In zilte warme zomerwind
Verijlt de tijd….
Verstild tot vorm
Zacht golvend
Licht
Land en water…….

een gedicht van Lilian zelf, gekozen en voorgedragen door haar vader

Ik weet niet welke kracht

Ik weet niet welke kracht mij brengt op deze plaats
Ik weet niet welke kracht mijn breekbaar leven draagt
En hoe, met welke naam, ik haar bekleden zal
Het einde van de tijd, de oorsprong van het al

Zij die de reiziger zijn pas versnellen doet
Ruim voor het onweer hem luid donderend begroet,
Maakt dat een stervende, voordat de dood hem haalt,
Zo vol van leven en zo vol van schoonheid straalt

Ik weet niet welke kracht ons brengt op deze plaats
Ik weet niet welke kracht ons breekbaar leven draagt
Meer dan een voorgevoel, maar niemand die haar ziet,
Wij ondergaan haar als ons eigen levenslied

voorgelezen door Wilma

Bevlogen

Ik weet niet zeker of het zwanen waren,
Een najaarsnanacht dat hun vleugelslag
In duizendvoud over het huis heen lag,
om pas tegen het daglicht te bedaren.

Die hele dag liep ik als uitverkoren,
Of ik door engelen was aangeraakt.
Maar hoeveel lege nachten zijn doorwaakt
Waarin sindsdien geen wiekslag viel te horen?

Nu moet ik mij weer met de zon verzoenen
En, nooit meer zo bevlogen, wennen aan
Het wassen en het slinken van de maan,
Het komen en het gaan van de seizoenen.

van Jean Pierre Rawie, door Tineke

Lilian,

je vloog als ‘n vlinder
door de kerk in het licht
zo dartel en vrolijk
en heel gericht
het is het idee dat je ons meegeeft,
je liet ons zien dat je liefde en energie voortleeft.
je lichaam hoeft niet meer te lijden,
je hebt je van je pijn kunnen bevrijden,
je blijft in onze harten voortleven
daarvoor heb je ook tekens gegeven.
Zo kun je Robin, ons en vele anderen tot steun zijn
omdat we met elkaar verbonden zijn,
voor altijd…

voorgelezen door Rian

Op weg
Met ’n doel
“A time to love”
Van Stevie Wonder
Komen jullie
Mij
Tegemoet

Vader en zoon…

Op ’t punt
Van willen groeten
Verblindt de zon
Mijn zicht
En maakt me even……
Even…!
sprakeloos…

En voorbij…!
In één moment
Van overstralend Licht…

Tegenlicht..
Denk ik verdwaasd

En ga verder..

A time to love
Van Stevie Wonder…

Naar de platenzaak..

Daar ben je weer
De zoon..
Naast me….
En ik verbaas me niet….
Vraag naar wat je zoekt..

’n paar woorden…

A time to love
Stevie wonder

Ik luister….
….de muziek….!
En zie hem staan..
De vader…
Zoekend…
Wachtend…?

Heeft hij me herkend…
Met de zon op m’n gezicht…….
Ik heb het niet gevraagd…
Ging verder…
Met de muziek…
Stevie Wonder…
A time to love…..

True love…
Moon blue….
How will I know…

A love time to love!!

Kleurend
Van geel
Naar rood

Rijpend

Ligt hij
Aan
De rand

Herinnerend
Een oud
Verhaal

Van de hand
In de tand…

(1 juni 1999)

Onrustig ….
Trek ik terug

Genoeg geijld…

Verdichten wil ik
Voor voldoening
Verdichten
Tot een daad

En er is
Haast..
Geen tijd meer..
Voor mij

Over

(7 Mei 2001)

You’ve got it all before you know
piece by piece dissolves,
let’s go until you’re left alone,
like crumbling rock upon the shore
left standing, open, bleeding, raw
stripped onto the bone.

To start afresh, perhaps or just
discover truth, discover trust
do they still exist?

And when the rocks have all been ground
life’s little gems will all be found
Are there any that I’ve missed?

Rick Shinnick
(Rottnest Island Autralia)

In rinkelend ritmisch glinsteren
Spiegelend de lucht
In zilte warme zomerwind
Verijlt de tijd….
Verstild tot vorm
Zacht golvend
Licht
Land en water…….

In niets verhullende
Machteloze glorie…
Oplichtend
In schrijnend
Heldere schijn

Het Licht

Steeds weer verzinkend
In grijze stille tonen
Trekt weg
Het bloed
Uit een ontstemd bestaan

Peilloos diepe wereldpijn
Zoekt weerklank aan mijn deur

Maar onbeschermd
En zonder huid
Schuurt het buiten binnen
En tast mij langzaam aan